Strony

poniedziałek, 20 lutego 2012

Ludwiki

Ludwik XIV – "Król Słońce"
Barokowy styl dworskiej, a zarazem oficjalnej sztuki francuskiej za panowania Ludwika XIV (1652-1715), obejmujący architekturę, wnętrza, rzemiosło artystyczne, a także malarstwo i rzeźbę.

W latach 1661-1700 urządzono szereg ogromnych zespołów pałacowych: Luwr, Wersal, Marly.

Bogate wnętrza wykładano marmurem i lustrami, zdobiono malowidłami i złoconym stiukiem, w ornamentyce dominowały panoplia (motyw dekoracyjno-symboliczny złożony najczęściej z broni białej i uzbrojenia ochronnego: tarcz, mieczy, zbroi, hełmów i ułożonych w płaszczyźnie pionowej, symetrycznie wokół tarczy z herbem właściciela), elementy antyczne i symbole odnoszące się do postaci króla, np. inicjały L i przedstawienie słońca.

W meblarstwie przeważały linie proste z wykorzystaniem gatunków egzotycznych drzew. Sprzęty miały charakter luksusowy, były suto rzeźbione, złocone, dekorowane markieterią (wykładanie powierzchni drewna szlachetnymi materiałami, takimi jak drewno, macica perłowa, muszle, itd., tworzącymi przedstawienia i motywy dekoracyjne). Wynaleziono komodę i projektowano garnitury mebli do określonych wnętrz, złożone z wielu części.







Ludwik XV - (ok. 1730-1750) - francuska odmiana rokoka, stanowiąca reakcję na monumentalizm i charakter stylu Ludwika XIV. Wyróżniało go dążenie do kameralności i jasności wnętrz, które dostosowywano do określonych czynności (pokoje muzyczne, gabinety) zdobione delikatną sztukaterią z motywami rocaille (ornament, fantazyjna, asymetryczna i nieregularna forma, płynne, strzępiaste kontury, imitujące kształty stylizowanych małżowin, muszli. Od połowy XVIII wieku wzbogacany kogucim grzebieniem).
Wśród mebli zapanowała niespotykana wcześniej różnorodność drobnych sprzętów, często o charakterze pomocniczym, wprowadzono szafkę narożną i biurko cylindryczne (stół do pisania wyposażony w nastawę zamykaną żaluzjową pokrywą).

Styl Ludwika XV charakteryzuje się porzuceniem surowych i monumentalnych form, linii prostych, symetrii. Wyraźnie odwraca się od dekoracji o genezie antycznej, tak lubianej w baroku. Wszechobecna staje się linia krzywa, wdzięk i wyrafinowanie proporcji.
Choć pomiędzy stylem Ludwika XV a wcześniejszym stylem Ludwika XIV na pierwszy rzut oka widoczne są różnice, kształtowanie rokoka następowało stopniowo.

Bardzo częste są nakładane dekoracje ze złoconego brązu, które podkreślają kręte profile i dynamiczne powierzchnie mebli.
Dolny profil komód cechuje linia przypominająca kształt kuszy.





Styl Ludwika XVI (1774-1889) - w meblarstwie oznacza przejście od emocjonalnego baroku i frywolnego rokoka do eleganckiej klarowności formy, czytelności kompozycji, tradycji antycznej w wydaniu pompejańskim (nie cesarskim) i szlachetnej powściągliwości. W rozumieniu szerszym obejmuje wszystkie nurty meblarstwa charakteryzujące się uproszczoną formą i zdobnictwem nawiązującym do kultur antyku (Egipt, Grecja, Rzym).












Na dzisiejszym rynku antykwarycznym oryginalne meble w stylu Ludwika XIV, XV i XVI prawie się nie pojawiają. Zwykle mamy do czynienia z ich XIX w. kopiami, lub meblami łączącymi elementy poszczególnych stylów w duchu eklektyzmu. Powrót do stylów przeszłości jest charakterystyczny dla epoki zwanej stylem Ludwika Filipa.

Poniżej zestawienie trzech rysunków reprezentujących przemiany w meblarstwie francuskim od baroku do klasycyzmu. Ludwiki wyraźnie różnią się między sobą, skupiając elementy charakterystyczne dla następujących po sobie epok: baroku, rokoka, kalsycyzmu. 


STYL LUDWIKA XIV
Meble w tym czasie odznaczają się masywną strukturą. Nogi foteli i krzeseł są zwykle rzeźbione i złocone, połączone trawersami tworzącymi kształt litery X lub H (tak jak na powyższym rysunku). Oparcie i siedzisko pokrywa ciężki jedwab, aksamit lub gobelin. Krzesło prawie nie różni się formą od fotela, jest jedynie mniejsze i pozbawione poręczy. Drewno może być barwione na czerwono, zielono lub złocone, współgrając z obieciem. 

STYL LUDWIKA XV
Fotel w stylu Ludwika XV zyskuje na elegancji. Zanika trawers, niepotrzebny już dzięki zastosowaniu nowej, silnej konstrukcji. Poręcze stają się krótsze, wygięte. Partie reliefowe występują w mniejszej ilości. Delikatne dekoracje pojawiają się na szczycie oparcia i w partii nóg.






STYL LUDWIKA XVI
Formy mebli odznaczają się prostotą. Repertuar dekoracji o klasycyzującej proweniencji: szerokie żłobkowania w partii nóg, meandry, festony, łapy i głowy lwów. Jednocześnie dba się o wygodę, krzesła nie są sztywne za to dobrze wyściełane.


Źródło: www.antykinadine.blox.pl, www.historiasztuki.com.pl, www.meblewilk.pl

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz